Monthly Archives: August 2014

Marion’s report of climbing Kilimanjaro

Last week Real Madrid was in Tanzania. In addition to a football match against the national team, they also climbed part of Kilimanjaro. Currently, we also get many requests for the climb and I thought about my own climbing four years ago which was not so well organized by the tour operator where I booked. I was living in the Netherlands and wanted the cheapest of the cheapest. On my old blog, I found the report of the climb. See here: “Here we are after a great experience at high altitude. Last Tuesday our trip began, we were retrieved by Yzak and porters at nine with a minivan. On to Machame Gate at 1800m. After all the formalities, (it took an hour, which is not too bad) we started walking to Machame Hut. The tour went through the rainforest, so it was raining. On the way, we saw monkeys. We were constantly overtaken by running porters with huge luggage bags on their heads. Fortunately, they are now only allowed to carry 20 kg, which used to be different. After five hours of walking, we arrived at Machame Camp (3000). The tents were ready, including the five-star dinner room. A large tent where we always ate and porters slept at night. At breakfast, there was always a certain smell in the dinner room. At this camp, it was not so cold. We had to pour our needs in a latrine, but we got quickly used to that. Next morning, Wednesday, we left for Shira Camp. The first part of the route ran over rocky terrain with low vegetation. We could see the lunch point all the time, but it took quite a long time before we were there. Then it was another hour to Shira Camp (3900 m). Here, Grieta had a big headache and felt nauseated. In addition, she could not eat. The others had little headache. Therefore, it was as exciting whether Grieta would continue. The next day fortunately, she felt better and we went with new courage on the way to Lava Tower (4600). The route to this rock is built in for acclimatization. Well, we could see the importance. It was tough, very tough, and when we got there Derk, Jan and Marion were not feeling well. We had no desire to eat lunch. We could not sit too long because then we fell asleep. After lunch without food intake, we descended back down to 3950 meters. This was Barranco Camp. Here it was very foggy and cold. The next morning the fog was gone and we saw Barranco Wall. Wow! We had to go up. The wall is 300 meters high and here we really had to scramble. Eventually it was all right. Even Jan has overcome his fear of heights here. Once up there, we walked to Karanga Camp (3950) for two hours. Overall, this day was not that tough. We had lunch on the campsite and were able to relax all afternoon. The next day, Saturday, we left for the last camp, Barafu Hut (4700). This trip took about four hours. The last part we still had quite a climb. The tents were completely hidden between the rocks. We were here at half past two and got lunch immediately. We then rested because it was, after all, the day before the summit night (the stage to the top). At five o’clock we got dinner (literally dinner: because it was always a three course meal consisting of soup, potatoes / pasta / rice with sauce and the first days also meat, and finally fresh tropical fruits and coffee / tea). Then we made everything ready for the summit night (!!! many clothes as it could be -16) and at seven o’clock we went to sleep (this was not unique). At half past eleven at night, we were woken up with a cup of tea (which was every morning like that) and biscuits. We dressed and off we went. With a head light! The moon was full and there was a lot of wind. The first part consisted of a climb of 100 meters. Then there was a flat part (false flat) where the wind began to stir. We saw the entire route in front of us as the headlights of other groups were visible, which was not motivating. After two hours Grieta was done. She did not want to climb for more hours. She therefore went back with Julius (assistant guide). Jan, Derk and Marion continued with Yzak. The trip went zigzagging up between the boulders over a path of ash. We constantly slipped back a bit. Drinking from the camel bag with hose while walking was almost impossible to do. After another two hours, Derk was so tired that he did not want to continue (5200 meters). Since there was only one guide with us, we all decided to go back. It soon became clear that Derk had altitude sickness. He fell down constantly and could not do anything anymore. Yzak dragged him down. Julius came back from the camp where he had left Grieta and together with Yzak dragged Derk back to the camp. We arrived there at half past seven. Gradually, Derk awoke and at the end he got back to his famous speeches, so it seemed things were going to be okay. After an hour of sleep and breakfast, he was okay. At half past ten, we went down to the last camp of the trip (3000 m). Sixteen km down in four hours. The camp was not really the place to be. It was very muddy. During lunch, Yzak came with the ability to go down to the exit of Kilimanjaro National Park so we could go to a hotel in Moshi. That meant that we had to go down another 14 km while Grieta and Marion already had blue toenails. However, the hot shower was calling! Therefore, we decided to leave the mud and went on the way. That was a wrong choice. Yzak had said that it was not so steep, but actually, it was 14 km walking down the stairs. At last, we did not know in front whether we were alive behind. However, we made ​​it. Our shoes were cleaned and we paid gratuities to guides, porters, cook and waiter and left with a mini bus to Moshi. Therefore, it was done. A relief and a completely new experience! It was awesome. Moreover, most importantly, through unofficial channels, we have understood that the amount required for the doctor’s house has been raised!!! ”

This was my report of Kilimanjaro. We then chose a cheap trip, which was wrong. The fact that there were not enough guides during the summit-night meant that we have not reached the summit. Despite that, it was a great experience. The magnificent views of Mount Meru and the hills and valleys on the Kilimanjaro itself are breathtaking. You are in a different world for days and are busy much with your own. In addition, there is of course the group with whom you can share everything. With this experience, I now know what is important when organizing a climb for our clients. Health and safety are paramount. Climbing Kilimanjaro is not a piece of cake and constant monitoring of symptoms of altitude sickness is vital. For me, this ascent led to a complete turnaround in my life, because half a year later I started my life in Tanzania. In any case, the ascent of Kilimanjaro is an experience for life.

 

Marion

200187_10150177672026425_1509975_n 199863_10150177672296425_118598_n 199523_10150177672491425_2572929_n 198067_10150177671656425_8128654_n 197563_10150177670866425_8283245_n 196459_10150177670956425_345653_n 195835_10150177672566425_8158903_n 189773_10150177671541425_1034734_n 189249_10150177672726425_4825848_n 188325_10150177671876425_1334391_n 188293_10150177671316425_1801798_n

Marion’s verslag van de Kilimanjaro

De afgelopen week was Real Madrid in Tanzania. Naast een voetbalwedstrijd tegen het nationale team hebben ze ook een stukje van de Kilimanjaro beklommen. Momenteel krijgen wij ook weer veel aanvragen voor de beklimming en ik moest terugdenken aan mijn eigen beklimming vier jaar geleden die destijds niet zo goed georganiseerd was door de touroperator waar ik had geboekt. Ik woonde toen nog in Nederland en wilde het goedkoopste van het goedkoopste. Op mijn oude blog vond ik het verslag van de beklimming. Zie hier: “Daar zitten we dan na een geweldige ervaring in de hoogte. Vorige week dinsdag begon onze tocht. We werden om negen uur opgehaald door Yzak en porters met een minibusje. Op naar Machame Gate op 1800 meter. Na alle formaliteiten (het duurde een uur, wat nog meevalt) begonnen we te lopen naar Machame Hut. De tocht ging door het regenwoud dus het regende. Onderweg zagen we nog apen. We werden constant ingehaald door rennende porters met enorme bagagezakken op hun hoofd. Gelukkig mogen ze nu maximaal 20 kilo mee, dat was vroeger wel anders. Na vijf uur klimmend lopen kwamen we aan op Machame Camp (3000). De tenten stonden al klaar, inclusief de 5-sterren dinner room. Een grote tent waarin wij altijd aten en de porters ‘s nachts sliepen. Bij het ontbijt was er dan ook altijd een omgevingsluchtje in de dinner room. Op dit kamp was het nog niet zo koud. We moesten onze behoefte doen op een beerput, maar daar wen je ook al gauw aan. De volgende ochtend, woensdag, vertrokken we richting Shira Camp. Het eerste deel van de route liep over rotsachtig terrein met lage begroeiing. We konden steeds het lunchpoint zien, maar het duurde nogal lang voordat we er waren. Daarna was het nog een uur tot Shira Camp (3900 m). Hier kreeg Grieta flinke last van hoofdpijn en misselijkheid. Ook kon ze niet eten. De anderen hadden enkel hoofdpijn. Het was dus even spannend of Grieta de volgende dag door zou gaan. Gelukkig was ze de volgende ochtend weer beter en gingen we met frisse moed op weg naar Lava Tower (4600). De route naar deze rots is ingebouwd voor acclimatisatie. Nou, dat hebben we geweten. Het was zwaar, heel zwaar en toen we daar aankwamen waren Derk, Jan en Marion echt niet lekker. We hadden helemaal geen zin om te lunchen. We konden ook niet lang zitten want dan vielen we in slaap. Na deze lunch zonder inname van voedsel daalden we weer af naar 3950 meter. Dit was Barranco Camp. Het was hier erg mistig en koud. De volgende ochtend was de mist weg en zagen we Barranco Wall liggen. Wow! Daar moesten we naar boven. De wand is 300 meter hoog en hier moesten we echt klauteren. Uiteindelijk viel het wel mee. Zelfs Jan heeft hier zijn hoogtevrees overwonnen. Eenmaal boven hebben we nog twee uur gelopen naar Karanga Camp (3950). Deze dag was al met al niet zo zwaar. We hebben gelunchd op de camping en konden de hele middag lekker relaxen. De volgende dag, zaterdag, vertrokken we richting het laatste kamp, Barafu Hut (4700). Deze tocht duurde ongeveer vier uur. Het laatste stuk moesten we nog flink klimmen en klauteren. De tenten stonden helemaal verstopt tussen de rotsen. We waren hier om half twee en kregen meteen lunch. Vervolgens hebben we lekker uitgerust want het was immers de dag voor de summit night (de etappe naar de top). Om vijf uur gingen we dineren (letterlijk dineren: want het was altijd een driegangen menu bestaande uit soep, aardappelen/pasta/rijst met saus en de eerste dagen ook nog vlees en als afsluiting vers tropisch fruit en koffie/thee). Daarna maakten we alles klaar voor de summit night (veel kleren!!! aangezien het -16 kon worden) en om zeven uur gingen we slapen (dit was overigens niet uniek). Om half twaalf ‘s avonds werden we gewekt met een kop thee (dat was ook elke morgen zo) en biscuitjes. We kleedden ons aan en daar gingen we. Op naar de top met een hoofdlamp op! Het was volle maan en (hier nog) windstil. Het eerste stuk bestond uit een klim van 100 meter. Daarna was er een vlak stuk (vals plat) waarbij de wind begon aan te wakkeren. We zagen op de hele route voor ons de hoofdlampjes van andere groepen, wat niet echt motiverend werkte. Na twee uur had Grieta het wel gezien. Ze zag het niet zitten om nog uren te moeten klimmen. Ze ging daarom met Julius (assistent gids) terug. Jan, derk en Marion gingen verder met Yzak. De tocht verliep zigzaggend naar boven tussen de keien door over een pad van as. Je gleed constant een stukje terug. Drinken uit de waterzak met slang tijdens het lopen was haast niet meer te doen. Na nog eens twee uur was Derk zo moe dat hij niet verder wilde (5200 meter). Aangezien er nog maar een gids was besloten we om met zijn allen terug te gaan. Al snel bleek dat Derk hoogteziekte had. Hij viel constant weg en kon helemaal niks meer. Yzak heeft hem naar beneden gesleurd. Onderweg kwamen we Julius weer tegen die weer naar boven kwam nadat hij Grieta op het kamp had achtergelaten. Julius en Yzak hebben Derk tot aan het kamp gedragen. We kwamen daar om half zeven aan. Langzamerhand werd Derk weer wakker en aan het eind kreeg hij weer zijn bekende praatjes, dus toen zat het wel weer goed. Hij is een uurtje gaan slapen en toen kregen we ontbijt. Om half tien zijn we op weg gegaan naar het laatste kamp van de tocht (3000 m). 16 km afdalen in vier uur. Aangekomen op het kamp bleek de tent in een grote modderpoel te staan. Niet echt lekker. Tijdens de lunch kwam Yzak met de mogelijkheid om verder af te dalen naar de uitgang van Kilimanjaro National Park zodat we naar een hotel in Moshi konden. Dat betekende echter dat we nog eens 14 km moesten afdalen terwijl Grieta en Marion al blauwe teennagels hadden. Echter, de douche trok! Dus we besloten om de modder te verlaten en gingen weer op pad. Dat hebben we geweten. Yzak had gezegd dat het niet zo steil was, maar eigelijk was het 14 km lang trappen lopen naar beneden. Het laatste stuk wisten we niet van voren of we van achteren nog leefden. Maar we zijn er gekomen. Onze schoenen werden gewassen en we betaalden fooien aan gidsen, porters, kok en ober en vertrokken met een minibusje naar Moshi. Het was dus klaar. Een hele opluchting en een hele ervaring rijker! Het was geweldig. En nog belangrijk, via onofficiele kanalen hebben we begrepen dat het benodigde bedrag voor de dokterswoning binnen is!!!”

Dit was mijn verslag van de Kilimanjaro. Wij kozen toen voor een goedkope trip en dat hebben we geweten. Het feit dat er niet voldoende gidsen waren tijdens de summit-night leidde ertoe dat we de top niet hebben gehaald. Ondanks dat was het een geweldige ervaring. De prachtige vergezichten op Mount Meru en de heuvels en valleien op de Kilimanjaro zelf zijn adembenemend. Je bent dagenlang in een andere wereld en vooral heel veel met jezelf bezig. Daarnaast is er natuurlijk de groep waar je alles mee kunt delen. Met deze ervaring achter de rug weet ik nu wel waar we op moeten letten bij het organiseren van een beklimming voor onze klanten. Gezondheid en veiligheid staan voorop.  Het beklimmen van de Kilimanjaro is geen eitje en een constante monitoring van symptomen van hoogteziekte is van levensbelang. Voor mijzelf leidde deze beklimming tot een totale ommekeer in mijn leven, want een half jaar later startte mijn leven in Tanzania. In ieder geval, de beklimming van de Kilimanjaro is een ervaring voor het leven.

Marion

188293_10150177671316425_1801798_n 188325_10150177671876425_1334391_n 189249_10150177672726425_4825848_n 189773_10150177671541425_1034734_n 195835_10150177672566425_8158903_n 196459_10150177670956425_345653_n 197563_10150177670866425_8283245_n 198067_10150177671656425_8128654_n 199523_10150177672491425_2572929_n 199863_10150177672296425_118598_n 200187_10150177672026425_1509975_n