Peak

Mount Meru – Nederlands

Ik word wakker op dinsdagochtend, 9 mei, door het geluid van regen. Ik denk er maar aan dat Arusha National Park op ongeveer 60 kilometer afstand ligt, dus hopelijk is de regen lokaal en regent het daar niet. We zetten onze tassen in de auto, halen de gids Jackson en chef-kok Albert op in Moshi en rijden naar Arusha National Park. Onderweg worden de wolken dikker en dikker. Bij de park gate is alles grijs en het miezert. De formaliteiten bij de gate nemen veel tijd in beslag doordat de man aan de balie meer geld wil dan de gepubliceerde parkfees. Na het tonen van de tarieven op het internet, op hun bord buiten de toonbank en in de brochure, besluit hij zijn supervisor bellen en concludeert dat we gelijk hebben. De vertraging van een uur leidt gelukkig tot beter weer. We rijden naar de tweede gate waar onze klim zal starten. Hier moeten we wachten op de ranger. We moeten een formulier te ondertekenen over het schoonhouden van het park etcetera etcetera. Om 12:30 beginnen we eindelijk te lopen. We besluiten om het zuidelijke Circuit, te nemen dat 10 km is en stijgt vanaf 1500 meter tot 2500 meter. Onderweg ontmoeten we franjeapen, giraffen, wrattenzwijnen en vogels. Na ongeveer twee uur lunchen we bij de Arch Fig Tree. Nog een uur later, vinden we watervallen waar we een korte rustpauze nemen. Na nog een uur bereiken we Mount Meru Krater waar het zeer mistig is en het lijkt alsof de regen snel gaat komen. We besluiten onze regenkleding aan te doen, ook tegen de koude wind. In de krater kunnen we duidelijk de basis van de askegel zien, maar de top ligth in de wolken. Ook de top van Mount Meru zelf ligt hoog in de wolken. Misschien is het beter dat we het niet kunnen zien, zodat we niet gedemotiveerd raken. Nog een half uur later bereiken we Miriakamba Hut op 2500 meter. Ik ben verbaasd over de mooie houten hutten met kamers met bedden met comfortabele matrassen, buiten vinden we gewone toiletten en stromend water en er is een leuke en gezellige eetzaal. We genieten van onze diner bestaande uit een avocado salade, vis filet en gebakken aardappelen. Na het diner gaan we naar onze kamer. Het is koud, maar eenmaal in onze slaapzakken warmen we snel op.

De volgende ochtend word ik wakker voor de wake-up call en loop naar het toilet. Op de weg, pikt mijn oog een prachtig uitzicht op Mount Kilimanjaro op zwevend op de wolken en de zon achter erachter. Ik loop terug naar de kamer om mijn camera te pakken en foto’s te nemen. Daarna genieten we van het ontbijt. Ten eerste pap, speciaal gemaakt voor de bergen. Dan pannenkoeken, eieren, worstjes en brood. Na het ontbijt, beginnen we weer te lopen. Een klein pad leidt ons over de kraterwand door het regenwoud naar een ​​picknick plaats genaamd Ngongo wa Tembo (olifanten terug). We zijn in de wolken, dus we zien niks. We genieten van een snack en gaan weer lopen en na tien minuten klaart het op naar intens blauw. In het Oosten is de Kilimanjaro duidelijk zichtbaar met zijn gletsjers. We gaan over in een andere zone met vooral heide. De struiken hier zijn allemaal zwart verbrand en we begrijpen dat dit het gevolg is van ongecontroleerde bosbranden vorig jaar veroorzaakt door imkers. Rond de middag komen we aan bij Saddle Hut op 3500 meter. Ik voel een beetje hoofdpijn. We nemen onze lunch bestaande uit spaghetti met tomatensaus. We rusten een beetje en rond drie uur moeten we Little Meru te beklimmen om te acclimatiseren. Na een uur bereiken we de piek op 3820 meter. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht op de berg Meru en het pad naar de top (het lijkt een lange steile weg), de bovenkant van de as kegel, Saddle Hut en op de Kilimanjaro. We blijven hier een tijdje want het is zonnig en goed voor acclimatisatie. Mijn hoofdpijn is voorbij. In een half uur lopen we terug naar de hut waar ons diner van rijst en tomatensaus wacht. Dan gaan we snel naar bed om 7:30 uur want we worden gewekt om middernacht.

We zijn wakker voor middernacht en beginnen met de voorbereiding voor de laatste klim. Na een laatste toiletbezoek en thee met koekjes beginnen we langzaam lopen. Ten eerste is het een slingerend pad voor ongeveer 15 minuten. Dan beginnen we zigzaggend de eerste heuvel naar Rhino Point op 3800 meter. We hebben een korte pauze terwijl we de koude wind beginnen te voelen. We zien niet veel want de maan is slechts een kwart. Na de pauze gaan we verder en plotseling moeten we naar beneden klimmen langs een rotsachtige muur met enkele kleine kettingen om te voorkomen dat we naar beneden vallen. Ik schrik ervan omdat ik dit niet had verwacht. Onze gids had wijselijk zijn mond gehouden. Daarna lopen we een beetje meer naar beneden en komen naar een andere rotsachtige muur waar we weer moeten klimmen. Hier zijn geen kettingen. Ik ben bang omdat ik geen idee heb hoe diep het dal onder ons is. Ik ben niet zeker of ik door wil blijven gaan wanthet beklimmen langs deze muur maakt me bang en ik ben moe en ik voel me misselijk. Na wat peptalk van mijn vader, Ben en Jackson, herstel ik mezelf en ga verder. Maar alleen voor een korte tijd want na de rotswand, beginnen we omhoog te lopen op een smal pad dat bestaat uit vulkanisch grind waardoor ik na elke stap een klein beetje terug glijd. Het is moeilijk, heel moeilijk. Ik voel dat mijn energie minder wordt, maar ik kan niet eten vanwege misselijkheid. Ik geef het bijna op tot mijn vader een arm om me heen slaat en me adviseert om door te gaan. Ook Ben begint me te motiveren door te zeggen dat opgeven het ergste is wat ik nu kan doen. We gaan verder en er volgt nog een aantal van zulke stops met peptalk en een sanitaire stop op de weg. Ik moet zeggen, naar de wc gaan achter een rots met mijn achterste in de wind en -7 graden op een hoogte van ongeveer 4000 meter is niet echt comfortabel, maar het is zeker speciaal. Na nog een peptalk stop waarin Ben vertelt me ​​om door te gaan om te zien wat er achter de volgende rots daarboven is, hef ik mezelf op als ik zie dat de lucht in het oosten begint op te lichten. Jackson draagt ​​mijn tas wat me iets verlicht. Bij het passeren van die rots , zie ik ineens het beste uitzicht op de Kilimanjaro ooit. Het is gewoon het zwarte silhouette van de berg, maar met een geelachtige tot roodachtige, paarse tot zwarte hemel achter de berg… echt, de beste boost die ik op dat moment nodig heb. Ik vertel de anderen ‘Oké, laten we ervoor gaan’ en ze beginnen te lachen. Ik kan de piek zien, maar ik ben niet zeker hoe ver het is. Na het passeren van nog een paar rotswanden, maar in ieder geval met een aantal paden, ontmoeten we de andere helft van de groep die al bij de top is geweest omdat ze tijdens mijn peptalks stopt doorlipen. Ze vertellen me dat ik na de volgende hoek de vlag op de top zal kunnen zien. En het is waar, maar het lijkt nog zover. Vanaf onze laatste klim hier, lijkt het alsof de vlag niet echt dichter bij komt bij elke stap. Maar opeens zie ik dat het nog maar een paar meter is en de ranger vertelt me ​​’slechts twee minuten. Ik begin min of meer hard  te lopen en ik bereik, na mijn vader, Socialist Peak op 4566 meter en Ben volgt na mij. Wao … Ik ben er!!! We nemen veel foto’s en tekenen het visitor’s book. Dit is zo’n fantastisch gevoel, maar ik ben bijna te moe om blij te kijken. Misschien ook omdat ik weet dat we de hele weg weer terug moeten. Na ongeveer een half uur is het tijd om aan de afdaling te beginnen. Al snel beginnen mijn benen pijn te doen en te trillen. Hoewel Jackson mijn tas draagt, begint alles pijn te doen en we hebben nog een lange weg te gaan. Nu we kunnen zien hoe ver het is, werkt het erg demoraliserend. Mijn vader gaat sneller en loopt voor ons uit met een van de porters. Er zijn prachtige vergezichten onderweg, maar het is moeilijk om te genieten vanwege de inspannende wandeling. Bij de rotswanden zie ik het dal niet zo diep is en ook niet zo steil. Het vulkanische grind is nog moeilijker te belopen naar beneden, ik ben moe en niet in staat om mijn spieren te controleren. Maar we moeten verder. Na ongeveer vijf uur bereiken we Saddle Hut waar we een uur hebben om te pakken, om ons ontbijt en lunch te nemen en te rusten. Ontbijt en lunch staan op tafel en bestaan uit gebakken eieren, worstjes, pannenkoeken, brood, zoete aardappelen, chips en gekookte eieren. Ik krijg er energie van en rond 01:30 beginnen we naar beneden te lopen. Eerst voel ik dat ik heel goed in staat ben om dit laatste deel doen, maar al snel zijn mijn benen zo moe dat elke stap te veel is. Ik geniet er niet meer van en met tranen in mijn ogen loop ik verder en uiteindelijk bereiken we het hek rond 18:30. Ik ben helemaal kapot, maar nog steeds vol met adrenaline. We ontvangen onze certificaten van het park. We geven de porters, gidsen en ranger hun welverdiende fooien en stappen in de auto terug naar Moshi. Foto’s kun je hier bekijken!

Mount Meru was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan, maar ik had het zeker niet willen missen. De uitzichten zijn geweldig. Het vulkanische uiterlijk van de berg is prachtig. Het beste van alles is de kick die je krijgt bij het bereiken van de piek. Bovendien is de ervaring van het klimmen met mijn vader en mijn man supergaaf. Ik ga Meru nooit meer doen, maar ik kijk ernaar uit om Mount Kilimanjaro en Uhuru Peak te bereiken!

Doneren voor het Ujumbe project is nog steeds mogelijk. Meer informatie is hier te vinden.

mount-meru

Voorbereidingen voor Mount Meru

Ben en ik gaan over twee weken Mount Meru beklimmen in Arusha National Park . Zes jaar geleden heb ik de Kilimanjaro beklommen en ik wil dat nog eens doen. Maar ik dacht laten we eerst Meru doen, het kleine zusje van Kilimanjaro. Met de klim werven we fondsen voor het Ujumbe Project.

Mount Meru

Mount Meru is het kleine zusje van Kilimanjaro. Het is gelegen in Arusha NP op ongeveer 60 km ten westen van Mount Kilimanjaro. De berg is niet zo hoog met 4562 meter. Het is een slapende vulkaan en de laatste kleine uitbarsting was in 1910. De laatste grote uitbarsting blies de oostelijke muur van de berg weg waardoor het zijn karakteristieke uiterlijk kreeg. Klimmen wordt over het algemeen beschouwd als wat inspannende dan het beklimmen van de Kilimanjaro, want het is veel steiler. Maar, hoog op de berg, zullen we beloond worden met een prachtig uitzicht op de Kilimanjaro tijdens zonsopgang … zeggen ze … de steilheid schrikt me wel een beetje af. Een andere beperking is dat het dan nog regentijd is, met het risico op ijs en sneeuw . Maar … Ik kijk uit naar de kick bij het bereiken van socialist peak.

Voorbereiding

Wat is een goede voorbereiding voor het beklimmen van zo’n berg als je niet een ervaren bergbeklimmer bent? Nou … ze zeggen dat het het beste is om te wandelen, te wandelen en te wandelen en bovendien hardlopen, hardlopen en hardlopen. Ik niet veel gewandeld in de afgelopen maanden, behalve een trap op het werk, maar ik heb wel drie keer per week hard gelopen sinds Kerstmis. Ik hoop dat het genoeg is. Ik herinner me dat het goed werkte voor Kilimanjaro en dit keer loop ik nog langere afstanden. Het zou dus goed moeten zijn. Maar ik herinner me ook de paden naar beneden op Kilimanjaro. Die waren eigenlijk het moeilijkste van de trip. En ik heb niet echt meer geoefend dat alleen de weg naar beneden door de koffieplantages. Naast training is voorbereiding op uitrusting ook belangrijk. Daarbij valt te denken aan thermo kleding, een buff, camelbags, goede schoenen, water- en winddichte kleding, wandelstokken, slaapzakken en andere zaken. Gelukkig gaan er dragers met ons mee wat werkgelegenheid creëert.

Fondsenwerving voor het Ujumbe Project

Met het beklimmen van de berg, willen we fondsen werven voor het Ujumbe Project. In dit project gaan we SMS-berichten (ujumbe = bericht) sturen aan zwangere vrouwen over gezonde levensstijl en het belang van de kliniek bezoeken. Het sterftecijfer onder zwangere vrouwen en baby’s is nog steeds erg hoog en we hopen door voorlichting de leefstijl van zwangere vrouwen te verbeteren en het aantal kliniek bezoeken te  verhogen. Als u ons wilt steunen kunt u hier meer informatie over het project en hier informatie over donaties. Gebruik projectnummer 2016.0626 om uw donatie te identificeren. U kunt ook onze facebookpagina bekijken.

Bedankt, ook namens de vrouwen en baby’s van Mdawi !!!

Logo_Ujumbe WildeGanzen_Logo_2015_CMYK CoK-logo-fc

Inspectie Zuid Tanzania

Zuid-Tanzania! Een geweldige bestemming voor safari’s. Als je voor het eerst naar Tanzania komt, moet je natuurlijk de Serengeti (in het noorden) hebben gezien. En dat is goed te combineren met de Ngorongoro Krater en de andere parken zoals Tarangire, Arusha en Manyara. Maar in het zuiden van Tanzania zijn ook fantastische parken te vinden. Het voordeel daar is dat die parken nog niet zo druk bezocht zijn. Aangezien wij steeds meer vragen krijgen van klanten voor het zuiden, vinden we het belangrijk dat we zelf het gebied en de lodges aldaar goed kennen. Ik was zelf al eens in de Selous geweest, maar dat is al zeven jaar geleden. En Selous is niet het enige wat er te zien is. We besloten daarom om voor een inspectie-trip naar het zuiden te gaan. We vlogen naar Dar es Salaam met Fastjet om vanuit daar een aantal nationale parken en de Selous te bezoeken. Fastjet is een relatief nieuwe budget vliegmaatschappij. Hoewel het budget is, is het prima.

Vanuit Dar es Salaam reden we eerst naar Mikumi National Park. We verbleven daar in Mikumi Wildlife Camp. Het kamp ligt vlakbij de ingang van het park. Vanuit, zowel de accommodatie, als vanaf het gezamenlijke diner-terras, heb je een prachtig uitzicht op de savannen van Mikumi, ook wel de savanne van het licht genoemd. Die naam doet zijn eer aan, want het witte licht maakt het beeld adembenemend mooi. Destemeer doordat in de morgen en avond olifanten en andere wilde dieren bij de waterbronnen komen drinken die voor het terras liggen. De kamers van het kamp passen goed bij het park, want ze zijn met veel wit en lichte houtkleuren ingericht. We hebben een halve dag game drive in het park gedaan waarbij we veel hebben gezien zoals olifanten, giraffen, gnoes, impala’s, nijlpaarden, krokodillen, tal van watervogels en andere wilde dieren met een achtergrond van lichtgekleurde savanne met daarom heen heuvels. We hebben echt genoten en Mikumi is echt de moeite waard. Foto’s zijn te vinden op: https://www.facebook.com/CaracalSafarisTanzania/photos/pcb.969082089775697/969070053110234/?type=1&theater

Vanuit Mikumi hebben we een dagtrip naar de Udzungwa Mountains gedaan. Dit is een nationaal park wat vooral heel erg groen is en waar verschillende watervallen zijn te bezoeken. Je kunt er trekkings doen varierend van enkele uren tot enkele dagen. Wij kozen voor een trip van enkele uren omdat we onze twee-jaar oude dochter ook mee hadden. Zij zat op de rug bij Bernard. We wandelden door het groene woud naar Sanje Falls, een 170 meter hoge waterval. We liepen met een erkende gids die ons veel kon vertellen over de lokale begroeiing. Hoewel het regende, was het een mooie trip. De watervallen zijn prachtig en eventueel kun je zwemmen onderaan de watervallen. Na deze wandeling van enkele uren, brachten we nog een bezoek aan Hondo hondo camp. Dit kamp ligt midden in het groen en rond het kamp spelen vele verschillende apensoorten zoals meerkatten, bavianen en franje-apen. Het kamp heeft budget-banda’s (leuke banda’s die er echt uitzien als Afrikaanse hutjes) en wat luxere tenten met een badkamer. Udzungwa is een goede aanrader ter afwisseling van alle game drives. Het is er groen en erg fris. Foto’s op: https://www.facebook.com/CaracalSafarisTanzania/photos/pcb.969880959695810/969874176363155/?type=1&theater

Na het bezoek aan deze twee nationale parken was het dan tijd om terug te gaan naar de Selous. Ik kan me herinneren dat ik het in 2007 geweldig vond, maar toch bleef Serengeti nog altijd mijn favoriet vanwege de enorme vlakten. Dat idee is nu wel iets veranderd. De Selous was dit keer weer overweldigend mooi. Het park heeft een enorme varieteit aan landschappen en de concentratie wild is erg hoog. We zijn er drie dagen geweest en ik heb echt alleen maar genoten van alles. We hebben er zoveel gezien. De natuur varieert van moeras tot meren met palmbomen, van struiksavanne tot regenwoud en van grassavanne tot desert. Je vindt er een overvloed aan giraffen, gele bavianen, krokodillen en impala’s. Verder zijn er vele olifanten, nijlpaarden, gnoes en zebras. Ook hebben we leeuwen gezien. Zeldzaam zijn de kudu’s en elandantilopen, maar we hebben ze wel gezien. Naast de game drives hebben we ook een bootsafari op de Rufiji rivier (bij zonsondergang) en een wandelsafari in de morgen gedaan. Tijdens de bootsafari hebben we vooral genoten van mooi vogels aan de oevers en van een prachtige zonsondergang. Met de wandelsafari heb ik vooral geleerd over sporen en uitwerpselen van dieren en daarnaast van de verschillende bomen die er groeien. Selous is naast de Serengeti echt een must-see in Tanzania. Wij verbleven in Selous River Camp. Een mooi kamp aan de oevers van de Rufiji rivier met lemen hutten (maar wel luxe ingericht). Daarnaast hebben ze ook tenten te huur en kun je er zelf kamperen. Een heel fijn kamp met eigenaren die er alles aan doen om het je naar de zin te maken. Foto’s op: https://www.facebook.com/CaracalSafarisTanzania/photos/pcb.970697426280830/970693459614560/?type=1&theater

Na deze dagen in het wild sloten we nog af op een prachtige locatie aan het strand ten zuiden van Dar es Salaam. We hebben daar nog twee dagen uitgerust bij het Lighthouse Beach lodge. Mooie lodge met verschillende accommodaties op het prachtige Kidagaa Beach. Dit is een leuke afsluiter na een safari in Tanzania. Foto’s op: https://www.facebook.com/CaracalSafarisTanzania/photos/pcb.968695519814354/968694726481100/?type=1&theater

Ik vind het al weer jammer dat het voorbij is. Ondanks dat het een drukke trip was met het bekijken van zoveel mogelijk parken en lodges in een korte tijd, was het geweldig om nu eens het zuiden van Tanzania te zien. Een echte aanrader in combinatie met het noorden of op zichzelf als je al in het noorden bent geweest. Want ik blijf er wel bij, als je voor het eerst naar Tanzania komt, kun je eigenlijk niet om de Serengeti heen. Maar eigenlijk geldt hetzelfde voor de Selous.

Marion

 

 

 

 

Marion’s verslag van de Kilimanjaro

De afgelopen week was Real Madrid in Tanzania. Naast een voetbalwedstrijd tegen het nationale team hebben ze ook een stukje van de Kilimanjaro beklommen. Momenteel krijgen wij ook weer veel aanvragen voor de beklimming en ik moest terugdenken aan mijn eigen beklimming vier jaar geleden die destijds niet zo goed georganiseerd was door de touroperator waar ik had geboekt. Ik woonde toen nog in Nederland en wilde het goedkoopste van het goedkoopste. Op mijn oude blog vond ik het verslag van de beklimming. Zie hier: “Daar zitten we dan na een geweldige ervaring in de hoogte. Vorige week dinsdag begon onze tocht. We werden om negen uur opgehaald door Yzak en porters met een minibusje. Op naar Machame Gate op 1800 meter. Na alle formaliteiten (het duurde een uur, wat nog meevalt) begonnen we te lopen naar Machame Hut. De tocht ging door het regenwoud dus het regende. Onderweg zagen we nog apen. We werden constant ingehaald door rennende porters met enorme bagagezakken op hun hoofd. Gelukkig mogen ze nu maximaal 20 kilo mee, dat was vroeger wel anders. Na vijf uur klimmend lopen kwamen we aan op Machame Camp (3000). De tenten stonden al klaar, inclusief de 5-sterren dinner room. Een grote tent waarin wij altijd aten en de porters ‘s nachts sliepen. Bij het ontbijt was er dan ook altijd een omgevingsluchtje in de dinner room. Op dit kamp was het nog niet zo koud. We moesten onze behoefte doen op een beerput, maar daar wen je ook al gauw aan. De volgende ochtend, woensdag, vertrokken we richting Shira Camp. Het eerste deel van de route liep over rotsachtig terrein met lage begroeiing. We konden steeds het lunchpoint zien, maar het duurde nogal lang voordat we er waren. Daarna was het nog een uur tot Shira Camp (3900 m). Hier kreeg Grieta flinke last van hoofdpijn en misselijkheid. Ook kon ze niet eten. De anderen hadden enkel hoofdpijn. Het was dus even spannend of Grieta de volgende dag door zou gaan. Gelukkig was ze de volgende ochtend weer beter en gingen we met frisse moed op weg naar Lava Tower (4600). De route naar deze rots is ingebouwd voor acclimatisatie. Nou, dat hebben we geweten. Het was zwaar, heel zwaar en toen we daar aankwamen waren Derk, Jan en Marion echt niet lekker. We hadden helemaal geen zin om te lunchen. We konden ook niet lang zitten want dan vielen we in slaap. Na deze lunch zonder inname van voedsel daalden we weer af naar 3950 meter. Dit was Barranco Camp. Het was hier erg mistig en koud. De volgende ochtend was de mist weg en zagen we Barranco Wall liggen. Wow! Daar moesten we naar boven. De wand is 300 meter hoog en hier moesten we echt klauteren. Uiteindelijk viel het wel mee. Zelfs Jan heeft hier zijn hoogtevrees overwonnen. Eenmaal boven hebben we nog twee uur gelopen naar Karanga Camp (3950). Deze dag was al met al niet zo zwaar. We hebben gelunchd op de camping en konden de hele middag lekker relaxen. De volgende dag, zaterdag, vertrokken we richting het laatste kamp, Barafu Hut (4700). Deze tocht duurde ongeveer vier uur. Het laatste stuk moesten we nog flink klimmen en klauteren. De tenten stonden helemaal verstopt tussen de rotsen. We waren hier om half twee en kregen meteen lunch. Vervolgens hebben we lekker uitgerust want het was immers de dag voor de summit night (de etappe naar de top). Om vijf uur gingen we dineren (letterlijk dineren: want het was altijd een driegangen menu bestaande uit soep, aardappelen/pasta/rijst met saus en de eerste dagen ook nog vlees en als afsluiting vers tropisch fruit en koffie/thee). Daarna maakten we alles klaar voor de summit night (veel kleren!!! aangezien het -16 kon worden) en om zeven uur gingen we slapen (dit was overigens niet uniek). Om half twaalf ‘s avonds werden we gewekt met een kop thee (dat was ook elke morgen zo) en biscuitjes. We kleedden ons aan en daar gingen we. Op naar de top met een hoofdlamp op! Het was volle maan en (hier nog) windstil. Het eerste stuk bestond uit een klim van 100 meter. Daarna was er een vlak stuk (vals plat) waarbij de wind begon aan te wakkeren. We zagen op de hele route voor ons de hoofdlampjes van andere groepen, wat niet echt motiverend werkte. Na twee uur had Grieta het wel gezien. Ze zag het niet zitten om nog uren te moeten klimmen. Ze ging daarom met Julius (assistent gids) terug. Jan, derk en Marion gingen verder met Yzak. De tocht verliep zigzaggend naar boven tussen de keien door over een pad van as. Je gleed constant een stukje terug. Drinken uit de waterzak met slang tijdens het lopen was haast niet meer te doen. Na nog eens twee uur was Derk zo moe dat hij niet verder wilde (5200 meter). Aangezien er nog maar een gids was besloten we om met zijn allen terug te gaan. Al snel bleek dat Derk hoogteziekte had. Hij viel constant weg en kon helemaal niks meer. Yzak heeft hem naar beneden gesleurd. Onderweg kwamen we Julius weer tegen die weer naar boven kwam nadat hij Grieta op het kamp had achtergelaten. Julius en Yzak hebben Derk tot aan het kamp gedragen. We kwamen daar om half zeven aan. Langzamerhand werd Derk weer wakker en aan het eind kreeg hij weer zijn bekende praatjes, dus toen zat het wel weer goed. Hij is een uurtje gaan slapen en toen kregen we ontbijt. Om half tien zijn we op weg gegaan naar het laatste kamp van de tocht (3000 m). 16 km afdalen in vier uur. Aangekomen op het kamp bleek de tent in een grote modderpoel te staan. Niet echt lekker. Tijdens de lunch kwam Yzak met de mogelijkheid om verder af te dalen naar de uitgang van Kilimanjaro National Park zodat we naar een hotel in Moshi konden. Dat betekende echter dat we nog eens 14 km moesten afdalen terwijl Grieta en Marion al blauwe teennagels hadden. Echter, de douche trok! Dus we besloten om de modder te verlaten en gingen weer op pad. Dat hebben we geweten. Yzak had gezegd dat het niet zo steil was, maar eigelijk was het 14 km lang trappen lopen naar beneden. Het laatste stuk wisten we niet van voren of we van achteren nog leefden. Maar we zijn er gekomen. Onze schoenen werden gewassen en we betaalden fooien aan gidsen, porters, kok en ober en vertrokken met een minibusje naar Moshi. Het was dus klaar. Een hele opluchting en een hele ervaring rijker! Het was geweldig. En nog belangrijk, via onofficiele kanalen hebben we begrepen dat het benodigde bedrag voor de dokterswoning binnen is!!!”

Dit was mijn verslag van de Kilimanjaro. Wij kozen toen voor een goedkope trip en dat hebben we geweten. Het feit dat er niet voldoende gidsen waren tijdens de summit-night leidde ertoe dat we de top niet hebben gehaald. Ondanks dat was het een geweldige ervaring. De prachtige vergezichten op Mount Meru en de heuvels en valleien op de Kilimanjaro zelf zijn adembenemend. Je bent dagenlang in een andere wereld en vooral heel veel met jezelf bezig. Daarnaast is er natuurlijk de groep waar je alles mee kunt delen. Met deze ervaring achter de rug weet ik nu wel waar we op moeten letten bij het organiseren van een beklimming voor onze klanten. Gezondheid en veiligheid staan voorop.  Het beklimmen van de Kilimanjaro is geen eitje en een constante monitoring van symptomen van hoogteziekte is van levensbelang. Voor mijzelf leidde deze beklimming tot een totale ommekeer in mijn leven, want een half jaar later startte mijn leven in Tanzania. In ieder geval, de beklimming van de Kilimanjaro is een ervaring voor het leven.

Marion

188293_10150177671316425_1801798_n 188325_10150177671876425_1334391_n 189249_10150177672726425_4825848_n 189773_10150177671541425_1034734_n 195835_10150177672566425_8158903_n 196459_10150177670956425_345653_n 197563_10150177670866425_8283245_n 198067_10150177671656425_8128654_n 199523_10150177672491425_2572929_n 199863_10150177672296425_118598_n 200187_10150177672026425_1509975_n

 

Een greep uit onze reizen

De maanden juli tot september zijn voor ons een maanden vol safaris. Aangezien we reizen op maat maken, heeft iedereen zo zijn eigen programma en route. Door de ervaringen van eerdere reizigers vind ik het steeds leuker en makkelijker om op de wensen van onze klanten in te springen. Een paar voorbeelden van onze groepen deze maanden:

1. Een jong Nederlands stel doet een safari van tien dagen in tentjes op daarvoor bestemde kampeerplaatsen. Ze gaan naar Arusha national park, manyara national park, Ngorongoro Krater, serengeti np en tarangire np. Daarnaast doen ze ook een culturele tour in mto wa mbu, met onder andere een bezoek aan de masai, en gaan ze naar lake natron om daar het prachtige vulkaan landschap te bekijken. Een kok gaat met ze mee om elke dag hun maaltijden te bereiden. Na hun safari gaan ze met bus en boot naar Zanzibar voor een weekje rust op het strand van Jambiani Beach in het Casa del Mar.

2. Twee dames van middelbare leeftijd uit de VS gaan zes dagen op safari en verblijven in lodges. Zij zijn op bezoek bij familie in Dar es Salaam en vliegen naar Kilimanjaro voor hun safari. Ze gaan eerst twee dagen naar Tarangire national park en verblijven daar in Maramboi Tented Camp. Daarnaast gaan ze naar Serengeti national park waar ze verblijven in Serengeti Kati Kati Tented Camp en vervolgens naar de Ngorongoro Crater waarbij ze verblijven in Ngorongoro Wildlife Lodge.

3. Twee  dames uit Belgie en Nederland zijn voor zeven dagen op safari nadat ze eerst een week of wat in Kenia op safari zijn geweest met onze partner daar, See Africa Expeditions. Zij gaan met een iets luxere grote tent met stretchers. We pikken ze op aan de grens en ze gaan naar Manyara national park, Serengeti national park en naar de Ngorongoro Krater. Ook zij sluiten hun vakantie af op Jambiani Beach op Zanzibar nadat ze daarheen zijn gevlogen. Ze verblijven daar in Mbuyuni Beach Village.

4. Twee jonge studenten uit Duitsland gaan twee dagen op safari in Manyara national park en Ngorongoro Krater en zullen verblijven in Fanaka Lodge in Mto wa Mbu. Zij zijn in Tanzania voor vrijwilligerswerk/stage en willen met een beperkt budget toch graag op safari.

5. Een gezin uit Nederland met twee kinderen van tien jaar en jonger gaat vier dagen op safari waarbij ze eerst naar Lake Eyasi gaan om daar de Datoga en Hadzabe stammen te bezoeken. Daarna rijden ze naar Serengeti national park en de Ngorongoro Krater. Ook zij gaan kamperen. De rest van hun reis in Tanzania hebben ze zelf geregeld, maar hun strandvakantie zal op het vaste land in Tanga zijn, waarschijnlijk in Peponi Beach Resort.

Dit was maar een kleine greep uit de safaris die voor deze zomer bij ons zijn geboekt. Het is leuk om te werken met verschillende groepen zoals stellen, families, jongeren en ouderen en voor elk een gepast programma te maken. Door de combinaties van verschillende parken is de kans groot om een grote varieteit aan wildlife te zien. De afwisseling met cultuur maakt het nog rijker.  Daarnaast is een afsluiting op de mooie stranden van Zanzibar of de Swahili coast op het vaste land een echte aanrader. Ik krijg zelf ook al weer helemaal zin om op safari te gaan :-D.

Marion

Soms vinden we wat vrije tijd om recreatieve activiteiten te doen tussen ons werk door voor Caracal Tours en Safari. De afgelopen weken hadden we familie over en Bernard ging met hen op safari voor vijf dagen naar Lake Manyara NP, Serengeti NP en de Ngorongoro Krater, maar deed ook een aantal dagtrips rond Moshi. Hoewel het regenseizoen is, zijn safari’s en dagtrips geweldig op dit moment. Moshi is een leuke stad om te verblijven voor en na de safari of het beklimmen van de Kilimanjaro. Het heeft een verscheidenheid aan hotels in alle prijsklassen en diverse goede plaatsen om te eten. Daarnaast is het gebied rond Moshi ideaal voor dagtochten. Je kunt een bezoek brengen aan Marangu met watervallen, de lokale markt, het Chagga museum of gewoon wandelen over de bananenplantages. Of naar Lake Challa, een kratermeer met uitzicht over de vlaktes van Tsavo National Park in Kenia met een kans op een ontmoeting met olifanten, luipaarden of een verscheidenheid aan slangen. Een andere leuke trip is een bezoek aan de lokale koffieplantages op de lagere hellingen van de Kilimanjaro waar een lokale gids het hele proces van koffie zal uitleggen vanaf het planten van het zaadje tot je kopje koffie. Terwijl de familie veel tripjes deed, hetzij met Bernard of met andere gidsen, vonden we dit weekend wat tijd om van ons leven in Moshi te genieten. Niet dat we normaal gesproken niet genieten, maar dit was een van de echte geode weekenden wat te te danken was aan goed gezelschap, mooi weer en lekker eten. Op zaterdag ochtend, ging ik met een Nederlandse vriendin, die ook in Moshi woont, naar het Kilimanjaro Native Coffee Union Cafe. Een gezellige ontmoetingsplaats waar je kunt genieten van goede koffie ( en thee ), maar ook lekkere taartjes en gebak . Ook hebben ze goede lunch gerechten zoals sandwiches, pizza’s en salades. Ik heb genoten van een dubbele cappuccino met cheesecake! Daarna ging ik naar huis om onze dochter op te halen en we gingen naar Impala Hotel voor een frisse duik. Er zijn veel plaatsen in Moshi, waar je kunt gaan zwemmen wat lekker ontspannen is wanneer de temperaturen hoog zijn. We gingen naar Impala Hotel omdat mijn familie daar verblijft. Het hotel is gebouwd in koloniale stijl en kleinschalig met een mooie tuin met zwembad. Na het zwemmen, hadden we een Indiaas diner wat heerlijk was. Op zondag, hadden we besloten om mijn famlie naar de TPC – club te brengen, een club die deel uitmaakt van de TPC suikerplantages. De TPC suikerplantages zijn de grootste in Tanzania en je kunt dat zien wanneer je van Moshi ongeveer 15 km door de suikerriet – velden rijdt. De plantages zijn goed onderhouden en tussendoor zijn er dorpen. Aan het einde van de plantages is de fabriek met weer een dorp. De plantage heeft letterlijk alles van een postkantoor in een ziekenhuis en er is zelfs een landingsbaan. Ook is er de TPC club waar je lekker kunt genieten van een hele dag zwemmen, golfen, heerlijk eten en gewoon rond wandelen. We gingen alleen voor de lunch , maar het was heerlijk. Zittend aan leuke picknick – tafels onder de bomen met een classic vegetable pizza, Lolkisale lam steaks met knoflook en rozemarijn saus, varkensvlees karbonades met een peper & cider saus of Tagliatelle met garnalen in een knoflook roomsaus met goede wijn. Helaas was mijn favoriete dessert, chocolade en kaneel wontons, al op. Na de lunch reden we terug naar Moshi met een prachtig uitzicht op de Kilimanjaro. Dit was zeker een geweldig weekend mogelijk gemaakt door de fijne sfeer van Moshi aan de voet van de Kilimanjaro.

De geur van Afrika

Een mix van bloemen, houtskool, zweet, zand, etensluchtjes en een vleugje kerosine in het regenseizoen vermengd met de zwoele frisse geur van regen. Dat is de geur van Afrika. Elke keer als ik op Kilimanjaro Airport land na een vlucht van meer dan acht uur en de achterdeur van het vliegtuig gaat open, pak ik snel mijn bagage en ren naar de deur. Na de eerste stap te hebben gezet op de rijdende trap stop ik altijd even om de geur van Afrika in te ademen. Het klinkt cliché, maar de geur is zo karakteristiek en bijzonder dat je meteen weet dat je in Afrika bent. Zo kwam ik ook afgelopen zondag weer aan in Kilimanjaro na een trip van drie weken naar Nederland. Ik dacht dat de regentijd al begonnen was voordat ik naar Nederland ging, maar nadat we het vliegtuig hadden verlaten begon het iets te motregenen. Echter, toen we van de vertrekhal naar de auto liepen, regende het al wat meer. En toen we eenmaal in de auto zaten, kwam het met bakken uit de lucht vallen. Rivieren kolkten over de weg en ik wist het weer. Dít is het regenseizoen. Overdag is het overigens heerlijk weer. Het zonnetje schijnt en het is redelijk koel. Bijna vergelijkbaar met Nederland aangezien het daar veel te warm was voor de tijd van het jaar. De volgende dag toen ik naar mijn werk moest zag ik het effect van de regen. De mais die drie weken geleden nog maar een hoogte had van 30cm was nu ineens twee meter hoog. Hiermee is wel duidelijk hoe vruchtbaar de grond is rond de Kilimanjaro, maar ook hoe hard de regens nodig zijn hier. Helaas heeft de Kilimanjaro zich nog niet laten zien dezer dagen. Hoewel de zon flink schijnt overdag verschuilt de berg zich in een pak donkergrijze regenwolken. Zoals we dat allemaal hebben word je na zo´n uitstapje meteen weer opgeslokt door het dagelijkse leven en het werk. Ik was dan ook meteen weer gewend aan alles hier. Maar de geuren laten je af en toe weer even beseffen dat Afrika toch anders is dan Europa. Ze zijn zo intens. Soms vang je ineens de geur op van zoete bloemen of van gefrituurde kip of een natuurlijk zweetlucht, maar het is nooit storend. Ik raad iedereen aan die voet op Afrikaanse bodem zet, voor de eerste keer of voor de zoveelste keer, na enkele dagen of na enkele jaren, eerst even goed de neus op te halen en te genieten van de geur van Afrika.

 

Dé regen

Terwijl hier de regen al is gekomen, beginnen bij ons de aanvragen voor de komende zomer binnen te stromen. Het is heerlijk om bezig te zijn met al die aanvragen terwijl het buiten donker is en veel regent. Onderhand kan ik het ook al een beetje aan zien komen. Nog lang niet zoals de Tanzanianen, want het lijkt wel of die de regen letterlijk ruiken als hij op komst is. Serieus! Ik heb al meerdere keren meegemaakt dat ze zeiden morgen of volgende week gaat het regenen en dan klopt gebeurde het ook. Maar ik merk nu ook als er een bepaalde drukkende hitte aanwezig is dat het dan toch wel gauw zal gaan regenen. Misschien is het meer hoop dan weten. De afgelopen twee weken regende het af en toe flink. Het lijkt een beetje op van die nazomerse stortbuien, alleen dan nog harder. Vaak rommelt het dan al rond de Kilimanjaro en ineens begint het te waaien en wordt het donker en vervolgens zie je alleen nog maar water. Binnen lijkt het dan net of er ineens een waterval is aangelegd vanaf het dak van het gebouw waar je je op dat moment bevindt. Maar op zulke momenten is het heerlijk toeven hier. Ik kan echt genieten van al dat natuurgeweld buiten terwijl ik zelf lekker binnen zit te werken. Het schrijven van leuke persoonlijke safari-voorstellen is erg bevredigend op zulke momenten. Men wil steeds vaker een persoonlijk voorstel en het is erg leuk om samen met de klant tot een mooie reis te komen. Bernard is nu op safari en zit midden in de migratie van de gnoes in Serengeti NP. Hij is met een familie vijf dagen naar Manyara NP, Serengeti NP en Ngorongoro Crater. Als ik dan zo bezig ben met de voorstellen en hij zit daar, communiceren we veel om te bespreken hoe we bepaalde routes en wensen het beste aan kunnen pakken. Gelukkig hebben we ook hier alle moderne media om dat op een efficiente manier te kunnen doen. Ik hoor dan ook van hem dat het daar juist helemaal niet regent. En hij geeft elke dag een update over wat ze allemaal hebben gezien. Gisteren hadden ze bijvoorbeeld een hele dag in Serengeti NP. Aangezien de lodge waar ze verblijven zich in het gebied bevindt waar nu ook de migratie is hebben ze natuurlijk veel gnoes gezien. Daarnaast boomklimmende leeuwen, een luipaard en veel olifanten. Het liefst zou ik zelf ook water vaker daar zijn. Daarom is het juist ook erg leuk om al die voorstellen te maken voor onze klanten. Op die manier ben je er dan toch mee bezig. Vandaag regent het overigens niet. De zon schijnt erg fel en het is erg heet. Zou het dan morgen weer gaan regenen? Dat betekent dat ik weer over modderpaadjes naar mijn andere werk moet. Op zich geen probleem, maar ik blijf het interessant vinden dat mijn Tanzaniaanse collega’s altijd met brandschone schoenen op het werk aan komen en ik de dikke modderplakkaten er met geen mogelijkheid af krijg. Misschien leer ik het ooit nog eens. Ik heb hier tenslotte al zoveel nieuws geleerd in de 3,5 jaar dat ik hier nu ben.

Logeren bij lokale mensen

De komende week zal een groep klanten van ons na hun safari verblijven in een guesthouse bij lokale mensen thuis in een dorpje op de lagere hellingen van de Kilimanjaro. Het dorpje heet Mdawi en ligt op ongeveer 12 km van Moshi. Het guesthouse is gebouwd met donorgeld van de Stichting Children of Kilimanjaro (www.childrenofkilimanjaro.nl) op het terrein van één van de dominees in het dorp, Pastor Lekey. Er zijn twee kamers, een woonkamer en een badkamer met toilet en warme douche. Wanneer je in het guesthouse verblijft kun je op een leuke manier mee maken hoe de Chagga (de grootste stam in de Kilimanjaro Regio) leven. In het dorp kun je zien dat vooral de oudere bewoners nog in lemen hutjes wonen en leven van hun eigen shamba (lap grond) waar ze mais en bananen verbouwen. Het groen van de bananenbomen en andere begroeiing vormt een mooi contrast met de rode aarde van de wegen en open plekken. Ook zijn er vanuit het dorp mooie vergezichten op de Kilimanjaro, de masaisteppe beneden en op Moshi. De inwoners van Mdawi zullen je met open armen ontvangen.

De allereerste keer dat ik in Tanzania kwam in 2006, verbleef ik de eerste twee weken ook in Mdawi. Het leven daar maakte  een enorme indruk op mij. De gastvrijheid van de mensen, de natuur, het lokale eten, de vele kinderen, de kerkgang op zondag en natuurlijk de armoede. En toch heeft iedereen een grote glimlach op zijn gezicht. Ik heb toen vrijwilligerswerk gedaan in het dorp binnen één van de projecten van de Stichting Children of Kilimanjaro. Sindsdien ben ik betrokken gebleven bij Mdawi en elke keer als ik er kom voelt het als thuiskomen.  In het dorp zijn veel projecten gedaan vooral voor de kinderen om hun leven te verbeteren. Verschillende donoren uit verschillende landen hebben daaraan bijgedragen. Zo is er een medische hulppost, een naaischool, een stafhuis voor de dokter, een peuterschool, verschillende andere scholen en ook hulp aan de lokale kerken. Pastor Lekey heeft een grote  rol gespeeld in al deze projecten.

Vorige week werd één van de projecten waar ik jarenlang aan heb gewerkt afgesloten. Het was een bijzondere gebeurtenis. Water was jarenlang een probleem in Mdawi. Er was een waterleiding die ooit is aangelegd door de overheid, maar lang niet iedereen had water, vooral niet in de lagere gebieden van het dorp. Sinds 2008 is er gewerkt aan verbetering van het systeem en sinds eind 2013 heeft iedereen eindelijk water. Dit is mogelijk gemaakt door de Stichting Children of Kilimanjaro en de protestantse kerken van Renkum/Heelsum. Zij doneerden geld om het watersysteem te verbeteren. Namens hen was ik met mijn moeder aanwezig bij de dankceremonie. Er waren veel toespraken van de dorpsleiders, de dominees van de kerken, watergebruikers, vrouwen en de lokale watercommissie. De donors werden via ons bedankt. Ook werd er veel gezongen. Het was erg bijzonder en vooral ook mooi om te zien hoe blij men was dat er nu water was. Het waterproject wordt volledig gedragen door de inwoners en zij hebben het met elkaar mogelijk gemaakt dat iedereen nu water heeft. Een mooie prestatie.

Ik vind het altijd erg leuk om onze klanten naar Mdawi te brengen. Een verblijf in het guesthouse bij Pastor Lekey is een ervaring op zich waar je kunt genieten van lokale cultuur vermengd met de natuur. Karibu sana (hartelijk welkom)!  

 

Lake Manyara NP

Aangezien Onze dochter nu 1,5 jaar oud is en mijn moeder bij ons is belosten we op een korte safari te gaan. We besloten om naar Lake Manyara NP te gaan voor een weekend . Mijn eerste safari was in 2006 in Lake Manyara NP en sinds die tijd ben ik er meerdere keren geweest. Ik was er drie jaar niet geweest en ik zag veel veranderingen. Vorig jaar hebben een aantal overstromingen het gebied verwoest. Het water kwam van de hellingen van de Rift Valley via de vele rivieren en grote rotsen werden meegesleurd. Bij de ingang zag ik dat het bezoekerscentrum en de toiletten volledig waren bedekt met rotsen. Daarnaast zagen we in het park verschillende gebieden met omgevallen bomen en veel rotsen. Bovendien is volgens wat we zagen en hoorden dat de habitat van verschillende dieren is veranderd . Het park is echter niet minder aantrekkelijk geworden. Overstromingen zijn onderdeel van de natuur en dat is wat ik ook zag in het park. Manyara National Park is echter nog steeds zeer de moeite waard, zoals het was. Het is uniek in zijn soort omdat een aanzienlijk deel van het park bestaat uit oerwoud. Hoewel we geen bomen klimmende leeuwen zagen, is het bos een geweldige plek voor het zien van vele soorten apen en vogels. Om een paar te nomen: veel bavianen, blauwe meerkatten en groene meerkatten en wat betreft vogels : grijze ijsvogels, zwarte wouwen, reuzenijsvogels, neushoornvogels, en Kwikstaarten. De combinatie van dit oerwoud, een savanne gebied en het meer maakt dit park perfect om je reis te beginnen. Op de savanne zagen we zebra ‘s, gnoes , giraffen , wrattenzwijnen en hier en daar een buffel . Het meest verbazingwekkende en zeer zeldzame dier dat we zagen was een jachtluipaard. Bernard , die al tien jaar safari gids en chauffeur is en Manyara NP honderden keren bezocht, had hier nog nooit een jachtluipaard gezien. De kat was een beetje ver, dus het was lastig om het te laten zien aan ons meisje. Echter ze was echt geïnteresseerd in het zien van de apen die dicht bij de auto kwamen en de duidelijk zichtbare zebra’s en giraffen. En voor mij ? Hoewel we alleen de achterkant van een van de big five ( buffel ) hebben gezien, heb ik toch echt weer genoten. De landschappen van dit park zijn mooi . Het bos net onder de steile helling van de Grote Slenk is prachtig. Ook de combinatie van alle kleuren is verbazingwekkend . Het diepe groen van de bossen , de rode aarde van de wegen en open plekken, het lichtgroen van de savanne grassen, het roze van de flamingo’s , het grijsachtig blauw van het meer , het wit van de zoutkristallen op haar oevers , de zwartgrijze bergen aan de Horizon, de blauwe luchten en de witte wolken in combinatie met alle wilde dieren maken dit park een prachtige bestemming .